Misschien herinnert iemand het zich nog maar het is lang geleden. Tussen Sittard en
Duitsland lag een stukje niemandsland. Dankzij de Europese unie hebben we nu een
grenzeloze provincie. We doen boodschappen in Tudderen en tanken in België zonder te
merken dat we grenzen passeren. We betalen nu overal met dezelfde munt. Dat was vroeger
wel anders. We hadden standaard een beurs met guldens, marken en francs en moesten
steeds langs de douane.
In die tijd bestond ook het niemandsland nog tussen Tudderen en Sittard, zo ongeveer van
de rotonde tot aan de gemeentegrens van Tudderen.
Het niemandsland lag tussen twee grensposten aan de Tudderenderweg. Men verliet bij
eerste de grenspost Nederland om vervolgens bij de volgende grenspost Duitsland te
betreden.
Liefst hield men dit stuk land vrij van bedrijven en bewoning om te voorkomen dat men in
oorlogstijd klem zou komen te zitten tussen twee strijdende partijen.
Eeuwenlang was er hier ter plekke geen grens omdat Sittard behoorde tot het hertogdom
Gulick en eerst Jülich en later Düsseldorf onze hoofdstad was.
In de Franse tijd, rond 1800, kwam hier verandering in en nadat Napoleon verslagen was
werden de landsgrenzen opnieuw bekeken. Sittard zou voortaan bij de Nederlanden gaan
horen al heeft het tot 1867 geduurd eer Limburg daadwerkelijk een Nederlandse provincie
werd.
In 1863 werd in de gemeenteraad besloten om een nieuwe weg aan te leggen van Sittard via
Tuddern naar Heinsberg. Voor die tijd maakte men gebruik van wat nu de Oude weg heet.
De oude weg liep van de Broekpoort langs de beek richting de Stadbroekermolen.
Voor de nieuwe weg werden stroken grond aangekocht in het Stadsbroek voor een totaal
van Fl. 579.63 en er werd een bouwkundige benoemd die belast werd met het opmeten van
wat men toen noemde, een nieuwe communicatieweg. Zo ontstond de Tudderenderweg.
Met de aanleg van de weg kwam er ook een grenskantoor dat zeker tot en met de laatste
wereldoorlog als zodanig dienst heeft gedaan.
Tijdens de oorlogsjaren woonden hier de families Hausmanns en Straatman. De familie
Hausmanns woonde op no 212.
Frank Heesakker vertelde ons over de herinneringen van zijn moeder, Sieke Hausmanns, die
hier tijdens de oorlog met haar ouders, een oudere zus Leny, en haar twee broers Jan en
Jacques, naast de familie Straatman woonde.
Sieke Hausmanns, geboren op 8 maart 1935, heeft vrijwel haar hele leven aan de
Tudderenderweg, in het grenskantoor, gewoond.
Sieke vertelde dat buurman Straatman vaak last van had “pien in de kop” en dan zette hij een
warme theemuts op zijn hoofd om de pijn te verlichten. Mijnheer Straatman was
belastingambtenaar van beroep maar moest ook de slagboom bedienen wanneer de
douaniers al naar huis waren. Op een dag, Sieke was laat buiten, stond er een auto voor de
gesloten slagboom. Sieke moest vreselijk lachen. Toen de buurman vroeg waarom ze zo
moest lachen bleek dat hij de slagboom had geopend met de theemuts nog op zijn hoofd.
Sieke sliep bij het uitbreken van de oorlog op de slaapkamer aan de voorkant van het huis en
werd ruw uit haar slaap gewekt. Ze hoorde hoe de Duitsers schreeuwden “Machen Sie auf”
terwijl ze met hun vuisten op de deur sloegen. De slagboom moest geopend worden. Even
later kwamen ze ook bij hen binnen.
In de gang hing in die tijd nog een foto van overgrootvader (die bij hen inwoonde) en die nog
in het keizerlijk leger gediend had. Toen ze dat zagen waren ze opeens wat vriendelijker. Die
foto is daarna meteen naar zolder verhuisd.
Haar vader heeft de volgende dag nog mee moeten helpen om een aantal gesneuvelde
Nederlandse militairen uit de kazemat te halen die op de plek stond waar nu het
parkeerplaatsje is aan de Tudderenderweg bij de vijver van de Schwienswei. De soldaten zijn
begraven op de algemene begraafplaats.

1 van deze soldaten was Maarten de Klerk,

Hij Stond met een andere soldaat uit Maastricht op post op het uiterste puntje van de grens Nederland/Duitsland bij Broeksittard. De vijand viel onverwacht aan , Maarten pakte zijn geweer en kon een paar vijanden neerschieten totdat een Duitser een handgranaat naar hem gooide met het gevolg dat Maarten sneuvelde. De andere soldaat vluchtte het kreupelhout in maar werd daar vervolgens ook doodgeschoten