Bernard Johannessen werd geboren op 31 augustus 1899 in Oddernes (Kristiansand). Zijn ouders waren kapitein Bernard Johannessen, geboren in Oddernes op 5 november 1856, en Karoline Sophie Johannessen, geboren in Oddernes op 12 juni 1858.

Hij had de volgende broers en zussen:

• Bergliot Johannessen, geboren op 24 december 1889.
• Osmund Johannessen, geboren op 28 mei 1892.
• Vera Johannessen, geboren 13 november 1895.
• Sophie Johannessen, geboren 26 mei 1902.

Op 17 februari 1938 trouwde Bernard Johannessen in Kristiansand met Jenny Lundebrekke. Niets in de bronnen suggereert dat ze kinderen hadden.

In tegenstelling tot zijn vader en broer koos Bernard voor een opleiding bosbouw.

De carrière van Bernard Johannessen in Nederlands-Indië begon in oktober 1930. Hij moet zijn geluk echter eerst elders hebben beproefd, want uit zijn papieren blijkt dat hij afkomstig was uit Erica, in de staat Victoria, Australië. Ook de krant “Het nieuws van den dag voor Nederlandsch-Indië” bericht dat hij vanuit Australië aan boord van de SS “Nieuw Zeeland” aankwam.

Bernard Johannessen werkte aanvankelijk bij de Ombilin-kolenmijnen in West-Sumatra. Daar zou hij dienen als boswachter.

In september 1936 werd Bernard Johannessen overgeplaatst naar Bangka, waar hij als boswachter diende bij de tinmijnbouw. Lang bleef hij daar echter niet: op 22 maart 1937 berichtte het Soerabaijasch handelsblad dat hem vanaf 16 juli 1937 acht maanden verlof in Europa was verleend.

Op 21 juli 1937 verliet Bernard Johannessen daarom Nederlands-Indië aan boord van de SS “Johan de Witt”. Dat hij in Noorwegen verbleef blijkt uit een artikel in “De Indische verlofganger”. Op 20 augustus 1937 werd vermeld dat zijn adres Nedre Lund 12a in Kristiansand, Noorwegen was. In maart 1938 keerde hij weer terug aan boord van de SS “Indrapora”.

Iets wijst er echter op dat Bernard Johannessen niet terugkeerde naar zijn vorige baan bij de tinmijn op Bangka. Bij zijn terugkeer was hij gepromoveerd tot senior boswachter. Tegelijkertijd keerde hij terug naar zijn voormalige werkplek, de Ombilin-kolenmijnen in West-Sumatra.

Bernard Johannessen keerde echter als senior boswachter terug naar de tinmijnbouw op Bangka. Na ongeveer een jaar keerde hij weer terug naar Bangka en de tinmijnactiviteiten. Daar werkte hij in de Pangkalpinang-divisie als hoofd bosbouw.

In 1939 gebeurde er iets belangrijks dat betekenis zou hebben voor zowel hem als Jenny. In het Staatsblad van het Koninkrijk der Nederlanden wordt hij genoemd in wet nr. 1239A van 9 november 1939, waarin staat:

12° Bernhard Johannessen, geboren te Kristiansand (Noorwegen) op 31 augustus 1899, tijdelijk waarnemend bosinspecteur bij de mijnbouwondernemingen, wonende te Pangkalpinang (Nederlands-Indië).

Dit nieuws werd ook bevestigd in het artikel “Nieuwe Nederlanders” van 28 december 1939 in “Het nieuws van den dag voor Nederlandsch-Indië”.

Toen de oorlog het Verre Oosten bereikte, betekende dit ook dat Jenny en Bernard gescheiden werden. Bernard Johannessen moest als ambtenaar achterblijven, terwijl Jenny Johannessen-Lundebrekke naar Java vluchtte, waar ze in Bandoeng terechtkwam.
Hoe de internering van Bernard Johannessen verliep, valt niet rechtstreeks uit de bronnen af te lezen. Wat Bangka betreft: de mannelijke Europese bevolking werd van 9 april 1942 tot 30 mei 1944 geïnterneerd in de gevangenis van Pangkalpinang.

Bernard Johannessen werd op een gegeven moment overgebracht naar het mannenkamp in de Muntokgevangenis. Daar stierf hij op 14 september 1944. Oorspronkelijk werd hij begraven op de begraafplaats in Muntok.

Na de onafhankelijkheid van Indonesië ontstond aan Indonesische zijde de wens om alle oorlogsslachtoffers te verzamelen op een klein aantal begraafplaatsen op Java. Als Nederlander werd hij daarom in het voorjaar van 1961 overgebracht naar zijn huidige rustplaats, “Nederlands Ereveld Leuwigajah”.