Christoph Herman Hencke werd geboren in Kota Radja op 8 november 1909, als zoon van Nicolaas Hencke en Henriette Baudoin. Hij was gehuwd met Florence Eleonore Meyer.

Vóór de oorlog was hij werkzaam als employé bij de Borneo-Sumatra Handelmaatschappij Borsumij. Bij het uitbreken van de oorlog werd hij opgeroepen voor zijn dienstplicht. Na de capitulatie van het KNIL op 8 maart 1942 werd hij geïnterneerd in het Tjimahi-kamp in Bandoeng. Hij slaagde erin te ontsnappen en vluchtte naar Soerabaja, waar hij in november-december 1942 contact legde met Lena Cornelia Altman, een verbindingspersoon van verzetsgroepen in Oost-Java.

Zij verwees hem door naar de verzetsgroep van Eljo Trouerbach, die actief was in de omgeving van Malang. Hij verzorgde verbindingswerk tussen de groep Trouerbach en de verzetsgroep Corsica in Soerabaja. Deze laatste groep werd, na de zelfmoord van KNIL-kapitein Meelhuysen in december 1942, geleid door de gepensioneerde assistent-resident Nanne Halie. De verzetsgroep Corsica had via de verzetsgroep Koops Dekker in Malang radiocontact met de geallieerden in Australië en verzamelde inlichtingen over belangrijke militaire en strategische doelen in Soerabaja en omgeving. Tijdens minstens vier (4) geallieerde bombardementen markeerde de verzetsgroep Corsica doelen met vuurpijlen, die ook geleverd werden door een verzetsgroep in Malang.

Waarschijnlijk had Hencke, een Indo-Europeaan, zich vermomd en kon hij lange tijd uit handen blijven van de Japanners en met hen collaborerende Indonesiërs. Waarschijnlijk werd Hencke in 1944 opgepakt door de beruchte en gevreesde Kempeitai, de Japanse Militaire Politie. Hoewel de Japanners vermoeden dat Hencke bij het verzet betrokken was, kenden zij zijn werkelijke functie niet. Uiteindelijk werd hij door een Japanse rechtbank in Soerabaja veroordeeld tot 10 jaar dwangarbeid. Hij verbleef als zogenaamd semi-politieke gevangene eerst in de gevangenis Soekamiskin in Bandoeng en werd later overgeplaatst naar de strafgevangenis Fort Willem I in Ambarawa. Hij overleed aan de gevolgen van mishandelingen, omstreeks 27 augustus 1945 in Fort Willem I in Ambarawa, op 33-jarige leeftijd.

Zijn stoffelijk overschot werd geïdentificeerd aan de hand van zijn gebit, vanwege het ontbreken van twee voortanden. Mogelijk overleed Hencke door een schedelbreuk, als gevolg van een slag met een wapen (hamer?) op het achterhoofd.

Zijn weduwe Florence Eleonore Meyer-Hencke en zijn ouders hebben nooit enige erkenning gekregen in de vorm van het Verzetskruis Oost-Azie VOA of het Herinneringskruis van de Federatie ex-Illigale Werkers in Indie FIWI 1942-1945