Antonie den Hartog raakte zwaargewond aan zijn buik op 11 mei 1940 bij de Zuid-Willemsvaart te Someren (Sluis 11). Hij werd overgebracht naar verpleegtehuis Huize Bartholomeus aan het Koningsplein in Asten en daar verpleegd door de Congregatie van de Zusters van Liefde. Vanwege zijn zware verwondingen werd hij overgebracht naar het militaire gedeelte van het St. Joseph Ziekenhuis in Eindhoven, waar hij op 15 mei 1940 overleed op 31 jarige leeftijd. Hij werd 18 mei 1940 begraven op de Gemeentelijke Begraafplaats “De Oude Toren” te Woensel (Eindhoven). 

Antonie den Hartog, glasfabrieksarbeider van beroep, zoon van Antonie den Hartog (geboren 10-01-1873 te Leerdam en overleden 07-09-1947 te Leerdam) en Gerharda Vos (geboren 01-08-1871 te Poederoijen (Gld) en overleden 18-01-1944 te Leerdam), trouwde op 28 augustus 1938 te Leerbroek (thans gemeente Vijfheerenlanden in de provincie Utrecht) met Metje Johanna Bats (geboren 11 maart 1913 te Leerbroek, dochter van Frederik Bats, glasblazer, en Aaltje Middelkoop.
Voor zover bekend hadden Antonie en Metje geen kinderen.
Metje hertrouwde in 1952 met A. Putters en overleed op 15 maart 1975 te ‘s-Hertogenbosch.


*Bron Zuidfront-Holland 1940: Het Zuid-Willemsvaart vak tussen Helmond en Nederweert werd op 11 mei 1940 bezet door II-30.RI en III-30.RI, die naar Peeldivisie begrippen bovendien waren voorzien van aanzienlijke ondersteuning door 6-veld, PAG en een compagnie mortieren. In het vak van II-30.RI lag een verkeersbrug (en sluis) over de Zuid-Willemsvaart (tussen de plaatsen Someren en Asten) die de provinciale weg naarhet westelijk gelegen Heeze en Valkenswaard verbond. Deze brug en sluis no. 11 (XI) bij Someren vielen precies in het vak van II-30.RI. Op 11 mei was het een verkenningsgroep van 2./IR.192 (56.ID), die als eerste gevechtsaanraking kreeg met de verdediging van het kanaal bij Someren. Het werd een voorbode van een langdurig gevecht. Rond 15.00 uur waren de Duitsers erin geslaagd de defensie te kraken en de Nederlanders op de terugtocht te dwingen. Bij het gevecht aan het kanaal waren 12 Nederlanders gesneuveld, in het achterliggende gebied nog eens vijf. Aan Duitse kant sneuvelden slechts 3 militairen.*