Toen schoenmaker Harrie Glaudemans werd opgeroepen in het kader van de algehele mobilisatie, in de maand augustus 1939, was hij een kerngezonde man van vijfendertig lentes jong. 

Als dienstplichtige werd hij gestationeerd bij de Vesting Holland. Naar alle waarschijnlijkheid was Harrie getuige van het allesvernietigende bombardement op Rotterdam op 14 mei 1940. Na de capitulatie van Nederland keerde Harrie als een gebroken en getraumatiseerd individu terug naar zijn geboorteplaats Reek. Zijn persoonlijkheid was sterk veranderd en ook fysiek zou Harrie nooit meer herstellen. Uiteindelijk werd de schoenmaker vrijwel dagelijks geteisterd door onverklaarbare verlammingsverschijnselen. Dit had als gevolg dat Harrie in Utrecht werd behandeld met de tegenwoordig zeer omstreden elektroshocktherapie, waarbij er geen sprake was van enige verbetering. 

Zijn laatste dagen spendeerde Harrie voornamelijk in zijn bed, totdat hij op 19 januari 1941 overleed aan de gevolgen van zenuwuitputting. Het graf met grafsteen van Glaudemans bevindt zich op het rooms-katholieke kerkhof van de Antonius Abtkerk te Reek en is geschonken door de inwoners van Reek.