Hierbij wil ik u het verhaal vertellen van mijn ome Leo,

Waar zal ik beginnen,

Leo Bravenboer, Korporaal O.V. Leger nr. KPL. 1-3-2 RI NR: 27.10.19.003


Leo Bravenboer komt uit een christelijk gereformeerd gezin van 9 kinderen, zoon van Arie Bravenboer en Wilhelmina Helena van der schoor, Leo heeft 5 broers en 3 zussen. Hij is geboren in Barendrecht op 19 oktober 1927 aan de Carnisseweg 57.

De oorlog 40/45 heeft Leo als tiener bewust meegemaakt. Toen de oorlog afgelopen was en Nederland zich ging inzetten/verzetten in het voormalig NI, toen Batavia,
voelde Leo zich geroepen naar Batavia te gaan. Zijn ouders en broers ( Arie, Henk, Maarten en Wim) hadden allemaal een eigen bedrijf in de AGF op het Noordplein, toen Leo besloot naar NI te gaan werkte Leo bij zijn broer Maarten.

Zijn ouders waren en fel op tegen dat hij zich geroepen voelde om naar NI te gaan. Ze hebben hem zelfs geld geboden om te blijven bij zijn familie en zijn verloofde. Echter Leo had zijn keuze al gemaakt en schijnt tijdens een rit met de vrachtauto er vanaf gesprongen te zijn en gezegd hebben “jongens ik ga naar NI” Leo was toen 18 jaar.

Zijn opleiding heeft hij genoten in Engeland en daarna in Nijmegen, vanaf daar is hij verscheept naar NI.

Leo heeft in NI zijn plicht als militair van De Eerste Divisie “7 December” voor Nederland vervuld en dit helaas betaald met zijn eigen leven.

Over zijn laatste dagen waren wat wazige verhalen. Mijn opa en oma hebben een boek met foto’s en brieven altijd angstvallig boven in het huis verstopt en daar mocht niemand aankomen, oma werd dan boos. Dit boek is recent pas in ons bezit gekomen vandaar dat we het verhaal nu af kunnen maken.

Leo en zijn compagnie waren bezig met een zuiveringsactie in de buurt van Singaparna, daar moesten ze patrouilleren in een onbegaanbaar terrein, ze hadden tot een poosje in de middag niets gezien, tot er plotseling met een machinegeweer gevuurd werd, waardoor Leo gewond raakte, Leo werd in zijn buik en been geraakt. Ze waren zo in een dicht begroeid gebied dat hem naar het rode kruis brengen 3,5 uur heeft geduurd, hij is daar met de grootste zorg geopereerd, deze operatie heeft 6 uur geduurd, Leo zijn beste vriend Joop de Bruin aldaar bezocht hem elke dag op de fiets. Leo was elke dag aanspreekbaar en maakte zelf grapjes. Tot die fatale dag voor zijn overlijden. Joop kwam weer op bezoek maar mocht niet bij Leo. Leo blijkt niet bij kennis te zijn en mocht geen bezoek ontvangen. Joop is daarna weer terug gegaan naar zijn basis en de volgende dag weer terug om zijn vriend Leo te bezoeken. Hij kreeg die dag 8 november 1947 het verschrikkelijke bericht dat de net 20 jaar geworden Leo was overleden. Hoelang Leo in het ziekenhuis gelegen heeft is ons niet geheel duidelijk, Joop kon de preciesheid van de datum zich niet meer herinneren, maar in de documenten zie ik dat er als reden is opgegeven: dienstongeval heeft plaatsgevonden op 29 oktober 1947, dus Leo zou nog een goede week geleefd hebben.

Joop zijn wereld stortte in en daarbij ook de wereld van mijn familie.

Leo is daarna met gepaste militaire eer begraven op de ere begraafplaats Tasikmalaja. Leo is herbegraven op 9 juni 1949 op de ere begraafplaats Menteng pulo.

Ikzelf was nog niet geboren maar mijn oudere broer Aat wel en die vertelde mij dat er 2 politie of militairen aan de deur kwamen om het de familie te vertellen. Het was een zware schok en heeft veel zeer en trauma met zich mee gebracht.
Uit de brief wisseling blijkt dat mijn opa en oma een brief naar Joop hebben geschreven met daarin geld om voor hun dierbare zoon Leo een gepast bloemstuk te kopen voor op zijn graf, deze mensen na alle ellende van 40/45 nu hun zoon, broer, verloofde moeten verliezen en nooit afscheid van hem hebben kunnen nemen, het lijkt me verschrikkelijk!

Er is daarna zeer weinig gesproken over mijn ome Leo, zoals zoveel mensen in die tijd. Te veel pijn en herinneringen.

Ikzelf ben geboren in 1950 en ik was de eerste zoon in ons gezin(mijn vader is de broer van Leo, Arie) na het overlijden van Leo en ben daarom naar hem vernoemd.
Ik heet Leo Bravenboer, en ik ga dit jaar naar Jakarta met de OGS en ga op gepaste wijze en eer afscheid nemen van een oom die ik nooit gekend hebt maar waar ik altijd een hele emotionele band mee heb gehad, Leo wordt in Barendrecht geëerd met een gedenksteen aan het “ Doormanplein ” in Barendrecht, op deze plek wordt elk jaar 4 mei herdacht.

Ik wil bij deze gelijk gebruik maken om de OGS te bedanken voor hun jarenlange zorg en toewijding van het graf van Leo.

Tenslotte wil ik eindigen met een gedicht dat ik gelezen heb en dat graag met u wil delen:

De guerillaoorlog verliep catastrofaal
Respect tonen is een goed signaal
2 minuten stilstaan bij het verleden
Bij allen die in Indië zijn overleden
Zij hadden er niet om gevraagd
Iets wat ons nog elke dag raakt.


Met vriendelijke groet,
Leo Bravenboer