Tijdens het onderzoek naar Antonius Brands is langzaam ook het gezin zichtbaar geworden waarin hij opgroeide. Via Rotterdamse gezinskaarten en archiefstukken kwamen de namen van zijn broers en zussen naar voren.

Antonius bleek niet enig kind te zijn. Hij groeide op in een groot Rotterdams gezin samen met:

- Johanna Geertruida Brands — geboren op 20 november 1916
- Maria Elisabeth Brands — geboren op 1 december 1918 - overleden op 15 december 1918
- Margaretha Cornelia Brands — geboren op 3 september 1921 - overleden op 09 september 1921
- Johannes Christiaan Brands — geboren op 5 juni 1923 - overleden op 24 december 1923
- Christina Jeanne Brands — geboren op 21 september 1924
- Pieter Brands — geboren op 25 maart 1926
- Jeanne Petronella Brands — geboren op 23 april 1931

Uit de archiefstukken blijkt daarnaast dat het gezin Rooms-Katholiek was. Dat is ook terug te zien in de traditionele voornamen en vernoemingen binnen de familie. In het Rotterdam van die tijd speelde het geloof vaak een belangrijke rol binnen het gezinsleven en de gemeenschap waarin men opgroeide.

Deze gegevens geven een bijzonder inkijkje in het leven van de familie Brands in Rotterdam in de jaren twintig en dertig. Achter de officiële documenten ontstaat steeds meer het beeld van een arbeidersgezin waarin meerdere kinderen opgroeiden in een stad die later zwaar door de oorlog getroffen zou worden.

Juist het terugvinden van deze familiebanden maakt het verhaal van Antonius persoonlijker. Hij was niet alleen militair, echtgenoot en vader, maar ook een oudere broer binnen een groot gezin.

Daarnaast openen deze vondsten nieuwe mogelijkheden binnen het onderzoek. Via broers, zussen en hun eventuele nakomelingen ontstaat namelijk ook de kans dat er ergens nog foto’s, documenten of persoonlijke verhalen van Antonius Brands bewaard zijn gebleven.

Nog geen anderhalve maand na hun huwelijk werden Antonius Brands en Grietje de Ruiter ouders van een zoon. Op 22 mei 1936 werd in Rotterdam opnieuw een Antonius Brands geboren, vernoemd naar zijn vader.

Voor Antonius en Grietje moet dit het begin zijn geweest van een nieuw gezinsleven vol plannen en verwachtingen. Een jonge vader van twintig jaar oud, een pasgetrouwd stel en hun eerste kind samen. Een moment van geluk in een tijd waarin het gewone leven nog centraal stond.

De naam die werd doorgegeven laat ook iets zien van de tradities van die tijd. Het vernoemen van kinderen naar ouders of familieleden kwam veel voor en gaf een gevoel van verbondenheid tussen generaties.

Achter de naam Antonius Brands schuilt daardoor niet alleen het verhaal van een militair, maar ook dat van een echtgenoot en vader met een jong gezin in Rotterdam.

Uit het artikel geupload door: ewaldssjeng

In de vroege ochtend van 10 mei 1940 bevond Antonius Brands zich samen met zijn kameraden Wouter Keijman en Arnold Willems in kazemat G162 bij Broekhuizen aan de Maas. De drie militairen maakten deel uit van de verdediging van de Maaslinie op het moment dat Duitsland Nederland binnenviel.

Kort voordat de strijd losbarstte kwam pastoor Van Doorn nog even langs bij de kazemat. Er werd gewaarschuwd dat “de hel los zou barsten”. Niet veel later klonk de roep:

“Ze zijn er!”

Vanaf de overzijde van de Maas, bij Arcen, stormden Duitse militairen richting het water. Vanuit kazemat G162 openden Antonius en zijn kameraden het vuur met hun mitrailleur. Lange tijd wist geen enkele Duitse rubberboot de oever van Broekhuizen te bereiken. De verdedigers boden fel weerstand en de Duitsers raakten ingeschoten.

Wat de bemanning van de kazemat echter niet wist, was dat er vanuit Lottum nauwelijks nog tegenstand werd geboden. Daardoor konden Duitse militairen onverwacht achter kazemat G162 terechtkomen.

Geciteerd uit: https://www.maasfront.com/2971...

''De Duitsers waren nog geen 800 meter verwijderd van de stellingen in Broekhuizen. Om 11.00 uur gingen de achtergebleven commandanten over tot het ontruimen van de nog bemande stellingen. Om uit Duitse handen te blijven besloten Van der Linden en Dekkers de manschappen terug te trekken. Met de trekker richting de Stokt door de bossen naar Horst. Op de Stokt stopten ze voor een korte onderbreking. Enkele inwoners hielpen met het verbinden en verzorgen van een gewonde militair. De Duitsers zaten hen echter nog op de hielen.

Iets voor 14.00 uur bereikten Duitse militairen vanuit Lottum de stellingen in Broekhuizen waar de bemanning van kazemat 162-G en de omliggende loopgraven hardnekkig weerstand boden. De Duitsers bestookten de kazemat met handgranaten en riepen hen toe zich over te geven. Het drietal in de kazemat gaf geen antwoord. Door enkele goed afgevuurde granaten met een 3,7 cm geschut werd de laatste verdediging bij Broekhuizen gebroken. In de kazemat 162-G werden korporaal A. Brands, soldaat W. Keijman en soldaat A. Willems dood aangetroffen. In het magazijn van het machinegeweer zaten nog drie patronen. De drie militairen verdedigden de stellingen zo fel dat de loop van het geweer door de hitte was gebarsten. Ongeveer 30 man werden er uiteindelijk krijgsgevangen gemaakt. Officiële Duitse berichten meldden: “2 Bunker bei Broekhuizen wehren sich hardnäckig. Widerstand erst 14.45 Uhr gebrochen.”''

Wat zich daarna exact in de kazemat heeft afgespeeld, is nooit volledig duidelijk geworden. Mogelijk wilden de militairen zich niet overgeven, of werden zij overrompeld tijdens de gevechten. Zeker is dat Antonius Brands, Wouter Keijman en Arnold Willems samen om het leven kwamen. Later werden zij in elkaars armen gevonden in de kleine ruimte van de kazemat.

De mitrailleur waarmee zij de Maas hadden verdedigd was door oververhitting opengebarsten. In de laatste munitietrommel bleken nog slechts drie patronen te zitten. Een stille getuigenis van hoe lang en hevig de strijd moet zijn geweest.

Ter herinnering aan de gebeurtenissen van 10 mei 1940 werd later de originele deur van de kazemat in de muur van het kerkhof van Broekhuizen geplaatst. Op deze deur staan de namen vermeld van de drie gesneuvelde militairen:

Antoon Brands
Wouter Keijman
Arnold Willems

De deur en het monument herinneren nog altijd aan de zware gevechten langs de Maas tijdens de eerste oorlogsdag en aan drie jonge militairen die daar hun leven verloren.

Volgens latere beschrijvingen werd tijdens de aanval een handgranaat in de kazemat geworpen, waarbij de drie Nederlandse militairen om het leven kwamen. Daarmee eindigde de strijd in kazemat G162 op tragische wijze, op de allereerste dag van de Duitse inval in Nederland.

Deze geboorteakte vertelt het begin van het levensverhaal van Antonius Brands. Op 4 november 1915 18:00 werd hij geboren in Rotterdam. Volgens de akte zag hij het levenslicht in de *Breedestraat 55B.

Zijn vader, eveneens Antonius Brands, werkte als loswerkman en deed aangifte van de geboorte bij de burgerlijke stand. Zijn moeder was Johanna Geertruida van Leijden. Zoals destijds gebruikelijk was, werden alle gegevens zorgvuldig vastgelegd: namen, beroepen, adressen en getuigen.

Meer dan honderd jaar later geeft zo’n document nog altijd een bijzonder inkijkje in het dagelijkse leven van toen. Wat ooit een gewone administratieve handeling was, vormt vandaag de dag een waardevolle blik op het begin van een mensenleven. De namen, handschriften en details brengen een stukje van die wereld opnieuw tot leven.

Juist dit soort historische documenten helpen om Antonius Brands niet alleen als naam in archieven of op een graf te zien, maar als mens.

Een jongen die ooit kind was, opgroeide in Rotterdam en deel uitmaakte van een gezin en omgeving.

*Bijzonder is dat de Breedestraat 53, waar Antonius werd geboren, tegenwoordig niet meer bestaat zoals toen.
De Breedestraat was een straat ten noorden van de Kipstraat (die voor het bombardement van 14 mei 1940 parallel en ten noorden van de Hoogstraat liep) en ten zuiden van de Goudsesingel. Aan de oostzijde eindigde de straat bij de Goudsewagenstraat. De huidige Breedestraat ligt deels op dezelfde locatie. 

Grote delen van deze omgeving werden tijdens het bombardement op Rotterdam in mei 1940 verwoest en verdwenen uiteindelijk uit het straatbeeld. De plek waar ooit het ouderlijk huis stond, werd daarmee onderdeel van een stad die zich na de oorlog volledig opnieuw moest opbouwen

Op 8 april 1936 trad Antonius Brands in Rotterdam in het huwelijk met Grietje de Ruiter. In deze trouwakte zien we niet alleen een officieel document, maar ook een moment uit het gewone leven van een man die jaren later onderdeel zou worden van de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog.

Antonius was op dat moment werkzaam als logementhouder en woonde in Rotterdam. Samen met Grietje begon hij aan een nieuw hoofdstuk van hun leven. Wat toen waarschijnlijk een dag van hoop, familie en toekomstplannen was, krijgt achteraf een extra betekenis wanneer je beseft wat er enkele jaren later zou gebeuren.

Juist dit soort documenten laten zien dat achter ieder oorlogsgraf een echt mens schuilgaat. Een jonge knul met familie, een geliefde, dromen en een leven buiten de oorlog om.