Lourens Wijma, geboren in Zeist op 19 maart 1919. Hij was verloofd en studeerde bouwkunde. Op 12 december 1944 is hij opgepakt en overgebracht naar de gevangenis aan het Wolvenplein in Utrecht waar hem een bedrag van f 54,43 is afgenomen. Informatie rond de toedracht van de gebeurtenissen die hebben geleid tot de arrestatie en de dood van Lourens is fragmentarisch en deels ook tegenstrijdig. Na de oorlog doet de moeder van Lourens een schriftelijk verzoek om haar zoon te laten opnemen in de Erelijst van Gevallenen. Als reden voert zij aan dat Lourens lid was van een knokploeg – ‘was bij de K.P.’ – en dus actief in het verzet. Zijn aanhouding lijkt evenwel het gevolg van een jammerlijke inschattingsfout: op 11 december 1944 was Wouter van Wijk in het huis van zijn ouders in Zeist gearresteerd. ‘Doordat een van zijn kameraden (v. Wijk) was gepakt, ging Weijma bij de vader van v. Wijk informeeren of deze iets wist over zijn zoon en liep in de val, daar de D. (Duitsers, Roel Pauw) nog in dat huis waren. Na arrestatie te Utrecht (Wolvenplein) opgesloten. 5 Februari 1945 naar A’foort vervoerd en aldaar uit represaille voor sabotagedaden vermoord.’

Twee neven van Lourens, Henk en Sijtze Wijma kennen dit verhaal, maar hebben hun twijfels of hun oom daadwerkelijk betrokken was bij het verzet. Daarbij beroepen ze zich op wat Lourens zelf vanuit de gevangenis schrijft. In een brief, op 1 februari 1945 afgestempeld op station Utrecht, zegt hij: ‘Het is alles zo wonderlijk gegaan. Ik ben opgepakt met iets waarmee ik niets te maken had. […] Maar maak jullie niet ongerust. Er is wel iets aan het licht gebracht, maar allerminst om er benauwd over te zijn.’ Verder schrijft hij dat er ook nauwelijks pogingen worden ondernomen om er een zaak van te maken. Pas 10 dagen na zijn arrestatie wordt hij verhoord en na anderhalve maand is er nog steeds geen formele aanklacht. ‘Wanneer mijn zaakje eventueel voor ‘t gerecht komt mag ik een advocaat nemen. Maar de zaak is nog steeds niet overgegeven aan het gerecht. Dus voorlopig maar afwachten. […] Het gaat soms zo wonderlijk toe met die zaken. Dit zeg ik niet om jullie ongerust te maken. Ik bedoel er zijn er hier die al meer dan een half jaar zitten en nog nooit voorgekomen zijn.’ Opmerkelijk is nog dat Lourens tijdens zijn verblijf in de gevangenis twee keer een onderhoud met de directeur heeft gehad. Mogelijk heeft hij geprobeerd aannemelijk te maken dat zijn aanhouding op een misverstand berustte.

Over het leven in de cel is hij niet ontevreden: hij schrijft dat het eten behoorlijk is en dat hij boeken te lezen krijgt. Verder probeert hij zijn verloofde en zijn familie vooral gerust te stellen. Dat het vast met een sisser zal aflopen. En dat hij juist in deze moeilijke omstandigheden de steun van God ervaart. Hij geeft nog wel een waarschuwing mee aan zijn broer: ‘Laat S. (Sijtze, Roel Pauw) ook oppassen thuis. Is er nog huiszoeking gedaan?’