In het dagboek van mijn vader kom ik het volgende fragment tegen: "Gisteren ben ik naar Cheribon geweest, het doel was niet zo mooi. De eerste van ons bataljon was gesneuveld en werd begraven. 't Was Peter Wielhouwer, een motorrijder van de Staf Cie., die op een tocht naar Cheribon op de moter door een kogel getroffen werd en aan de verwonding overleed. Wat zal dat een smart geweest zijn voor die ouders en voor zijn meisje. We hebben hem de laatste eer bewezen".
Peter had bedongen dat er gezongen moest worden op zijn graf. "En niet: 'Gelijk het gras is ons kortstondig leven' maar 'Looft God, looft zijn naam alom.' en zo is het ook gebeurd. We mogen God danken als we zo kunnen scheiden van dit leven."
[Opgetekend in zijn dagboek te Indramayu op zondag 16 januari 1949.]
[ In de zomer van 2023 heb ik het ereveld en het graf bezocht. Het wordt keurig onderhouden. - Lies Maliepaard - maliee@wxs.nl.]