“Wim ((Willem Nicolaas) Trijssenaar, geboren op 28 mei 1900, was mijn oudoom, getrouwd met een zus van mijn grootvader. In de Tweede Wereldoorlog pleegde hij actief verzetswerk. Hij werd na verraad op 24 juli 1942 gearresteerd door een foute politieman. Na een periode van zware ondervragingen, waarin hij ondanks zware martelingen niemand verraadde, werd hij op 22 september 1943 bij Bunnik door de Duitsers doodgeschoten.

Ik ben van 1956 en heet ook Willem Nicolaas. Mijn roepnaam is, anders dan de zijne, Nick. Ik heb zijn weduwe, mijn oudtante, nog gekend. Zij vertelde destijds verhalen over haar man, die op mij veel indruk maakten. Ik vind dat ik zijn verhaal moet doorgeven aan een volgende generatie.”

Nick van Dien praat over de verzetsstrijder Wim Trijssenaar. Trijssenaar was badmeester en masseur bij de Bad- en Zweminrichting Mauritskade in Den Haag. Al vroeg in de oorlog kwam hij in verzet. Hij verzamelde wapens en munitie voor het verzet en verborg die in het zwembadgebouw, daarbij samenwerkend met zijn zwager Teun van Dien (de grootvader van Nick van Dien). Bij dat werk kwam hij in aanraking met een oud-marineman, die aanbod om wapens te onderhouden en waar nodig te repareren. Trijssenaar vertrouwde die man volledig in de veronderstelling dat elke marineman zo ongeveer per definitie goed was. Dat bleek ten onrechte want de man heulde met de nazi’s. Op 24 juli 1942 werd Trijssenaar gearresteerd en naar het Oranjehotel in Scheveningen gebracht. Een hoeveelheid wapens, die hij verborgen had, werd gevonden.

Dat alles was in die tijd voldoende voor de doodstraf en die is uiteindelijk op 22 september 1943 ook aan hem voltrokken. Dat leidde er overigens toe dat zijn vrouw zich met nog meer moed op het verzetswerk stortte.

De foute oud-marineman heeft weinig plezier beleefd aan zijn verraad. Een paar dagen na Trijssenaars arrestatie werd hij door Haagse verzetsmensen geliquideerd. Het verzet liquideerde in die dagen mensen als de stellige overtuiging bestond dat deze mensen de goede zaak zeer veel schade konden berokkenen.

Wim Trijssenaar heeft meer dan een jaar gevangen gezeten. In die periode is hij door de Duitsers zwaar ondervraagd en zwaar gemarteld. Nick van Dien: “Mijn grootvader, Teun van Dien, werkte bij de politie maar was ook verzetsman. Hij drukte door de Duitsers in beslag genomen wapens achterover zodat die in handen van het verzet konden komen. Ongetwijfeld werkte hij daarbij samen met zijn zwager, mijn oudoom. Toen een foute collega van mijn grootvader de familieband tussen zijn collega Van Dien en Wim Trijssenaar ontdekte, was het sommetje natuurlijk snel gemaakt. Wim werd nog strenger ondervraagd, maar heeft nooit iets over zijn verzetsconnectie met mijn grootvader losgelaten. Sterker nog, hij smokkelde een briefje uit zijn cel om mijn grootvader te waarschuwen over wat de Duitsers wisten.”

Ondertussen maakte Wim Trijssenaar een reis langs gevangenissen in verschillende delen van het land. Na Scheveningen zat hij in ’s Hertogenbosch, Haaren en Utrecht gevangen. Op 22 september 1943 kwam het einde. Waarschijnlijk beseften de soldaten van het vuurpeloton niet, dat ze een held vermoordden, maar dat deden ze wel. Want Wim Trijssenaar maakte de goede keus, voor een vrij land en tegen het nazigespuis. Hij trok de consequenties uit zijn overtuigingen en betaalde daarvoor met zijn leven. Ondanks zware martelingen vertikte hij het om anderen te verraden. Hun vrijheid was hem meer waard dan zijn pijn.

Kort voor zijn executie schreef Wim Trijssenaar een afscheidsbrief aan zijn vrouw Jo. Die ontroert door zijn eenvoud en door zijn volstrekte eerlijkheid. Hij schrijft dat hij voorbereid was op de dood. Ook in het zicht van de eeuwigheid blijft hij zorgzaam voor zijn vrouw en voor zijn omgeving. Hij stierf met een gerust geweten, zonder angst voor de dood.

Veel gemeentes hebben in de naoorlogse jaren straten naar lokale verzetshelden genoemd. Voor de gemeente Den Haag waren de verzetsdaden van Wim Trijssenaar niet genoeg om zijn naam op een straatnaambordje te zetten. “De familie was daarover enigszins teleurgesteld”, zegt Nick van Dien zo veel jaren later. “Binnen de familie is toen afgesproken dat de eerste mannelijke nazaat de namen Willem NIcolaas zou krijgen bij zijn geboorte met Nick als roepnaam. Want zijn naam mocht niet worden vergeten. Die eerste mannelijke nazaat was ik. Daarom heet ik voluit Willem Nicolaas van Dien. Mijn roepnaam werd echter niet Wim, maar Nick. Later is mij verteld waarom ik heette zoals ik heette. Sindsdien draag ik mijn naam met trots. Omdat die naam is gedragen door een moedig man, die met zijn leven betaalde voor zijn respect voor de vrijheid en die door geen marteling te overreden was om anderen te verraden. Ik ben er trots op naar hem te zijn vernoemd.”