Willy Blondeel (de broer van mijn moeder) verbleef in de oorlog in Dissau über Lübeck in Duitsland. Hij hielp daar op de boerderij bij de familie Wehde.
Op 2 december 1944 ging hij hooi voor de paarden halen op de hooizolder. Er was een stroomstoring door een bombardement en hij is door een luik op de vloer in de schuur gevallen en had z’n nekwervel gebroken. Hij had waarschijnlijk een inschattingsfout gemaakt. Hij is in het ziekenhuis in Lübeck overleden. Hij is in Curau begraven en zijn Nederlandse vrienden die daar ook verbleven, hebben geld bij elkaar gelegd voor een grafsteen. Familie Wehde heeft het graf onderhouden.

Op 1 juli 1958 is zijn lichaam overgebracht naar de Erebegraafplaats in Loenen. Dit in samenwerking met de familie Wehde. De grafsteen heeft de familie Wehde in de schuur bewaard.

Mijn oma, Henriëtte Blondeel-Buyck, heeft de dood van haar zoon nooit kunnen verwerken en is op 20 november 1959 overleden.

Mijn moeder, Nelly Onghenae-Blondeel, heeft na het overlijden van mijn opa, Edmondus Blondeel, contact gezocht met de familie Wehde. Daarbij had ze hulp van de maatschappelijk werker Piet de Jonge. Mijn moeder beheerste de Duitse taal niet en was dan ook heel dankbaar voor zijn hulp. Pinksteren 1964 zijn we met ons gezin en Piet de Jonge afgereisd naar Dissau, waar we met open armen werden ontvangen door de familie Wehde. Het contact met de familie is er nog steeds. Nu met de kleinkinderen van August of, zoals wij hem noemden Opa Wehde.

Het graf in Loenen hebben wij al heel vaak bezocht. Als ik in de buurt ben van Loenen moet ik het graf van Nonkel Willy bezoeken. Het is me heel dierbaar.

12 juni 2024 hebben mijn man en ik een bezoekje gebracht aan het graf van Nonkel Willy en werden we hartelijk ontvangen door 2 vrijwilligers in het nieuwe educatiecentrum. Het was heel bijzonder om daar je verhaal te kunnen doen en zo respectvol te worden behandeld. Het gesprek was met een lach en een traan, maar deed zoveel deugd. Ook kregen we nog een rondleiding in het centrum. We gingen met een heel goed gevoel naar huis. Chapeau voor de vrijwilligers en nogmaals bedankt.


Hetty de Cocq-Onghenae