getuige J.S. Tentua bevestigt na de Oorlog tegenover de Federatie Illigale Werkers in Indie FIWI , dat Souhoka deel uitmaakte van de Verzetsgroep Corsica in Soerabaja.

Ondanks dat hebben zijn nabestaanden  nooit erkenning gekregen voor zijn illigale activiteiten voor de verzetsgroep Corsica in Soerabaja o.l.v. de geponsioeneerde ass-resident Nanne Halie

LTZ 2 J. Monteiro verklaarde na de oorlog dat hij in november 1943, tijdens de Japanse bezetting, toen hij was ondergedoken, Jan Petrus Souhoka ontmoette. Souhoka behoorde tot een onderdeel van de verzetsgroep Corsica. Zijn celleider was A.S.M. Ingram.

J.P. Souhoka was werkzaam bij de Droogdok Maatschappij Soerabaja DMS en zijn cel verzamelde  inlichtingen over de werkzaamheden aan Japanse schepen in het Droogdok en over scheepsbewegingen in de haven van Soerabaja. Soerabaja was van groot militair belang voor de Japanners.Het was de belangrijkste haven voor de bevoorrading van de Japanse troepen in geheel Oost-Indië, inclusief Nieuw-Guinea.

De inlichtingen werden doorgegeven aan de verzetsgroep van ir. Koops Dekker in Malang. Deze verzetsgroep had via een radiozender contact met de geallieerden in Australie, inclusief de NEFIS Netherlands East-Indies Forces Intelligence Service.

Op basis van deze inlichtingen besloot het geallieerde Opperbevel South West Pacific Area SWPA van gen. MacArthur  Soerabaja te bombarderen.

Op 21 juli 1943 stegen zes zware bommenwerpers B-24 Liberators op vanuit het geheime vliegveld Corunna Downs in Noord-Australië voor een 14 uur durende vlucht naar Soerabaja. Bij nachtelijke aankomst in Soerabaja werden  doelen, waaronder het Droogdok in de haven van Soerabaja, door verzetsstrijders op de grond met vuurpijlen gemarkeerd. 

Deze aanval werd later gevolgd door een nachtelijk bombardement op 8/9 november 1943. Weer werden vuurpijlen afgeschoten om de doelen te markeren. 

Deze gebeurtenissen zouden later bekend worden onder de naam VUURPIJL-affaire.

J.P. Souhoka werd begin 1944 met vele anderen in Soerabaja gearresteerd, gemarteld en door een Japans tribunaal ter dood veroordeeld. Hij werd samen met anderen op 26 juni 1944 in de Djatibossen van Bodjonegoro geëxecuteerd. 

Ondanks dat het Departement van Justitie onderzoek verrichtte naar J.P. Souhoka en zijn naam vermeldde in een krantenartikel in 1949, werden zijn verzetsdaden nooit erkend.