Gezin
Militaire familie (oudoom was van 1914-1918 Opperbevelhebber Nederlandse Land- en Zeemacht). Zelf niet in dienst vanwege een longziekte. Warme band tussen gezinsleden. Jongste in het gezin.Oudere broer en twee zussen. Vernoemd naar grootvader van moeders kant. Woont tijdens studie in ouderlijk huis aan Singel in Amsterdam.

(Voor-) opleiding
Hervormd Lyceum Amsterdam en Willem de Zwijger College, Bussum, HBS A. Adolf wilde naar officiersopleiding van de marechaussee, maar zag daarvan af omdat die onder nazi-invloed stond. Studeert Rechten in Amsterdam.

Vaderlandsliefde en vroomheid
Fel anti-Duits, wilde alles doen wat in zijn macht lag om zich tegen de vijand te verzetten. Door vaderlandsliefde en inzetbereidheid zoeken naar mogelijkheid om verzamelde inlichtingen naar Engeland gestuurd te krijgen. Houvast in zijn geloof. Komt ook tot uiting in zijn gedichten in gevangenschap

Inlichtingen Dienst groep Amsterdam
Komt bij Inlichtingen Dienst (ID) via schoolvriend Bib van Lanschot. Krijgt verzoek van Han van Hattem om een ID in Amsterdam op te zetten. Vraagt leeftijdgenoten Hugo Brandt Corstius, Wim Kooijmans en Jaap Strobos. Ze konden naast hun studie veel tijd aan het spioneren besteden en werden een beetje financieel ondersteund door bankier Emile Ernst Menten (1882) van de bank Pierson, Heldring & Pierson.

Wat deden de vier jonge mannen?
De Amsterdamse spionagegroep verzamelde militaire en strategische gegevens voor de Engelse geheime dienst, ten behoeve van luchtaanvallen van RAF. Bijvoorbeeld bij Fokker waar werd geproduceerd voor de Duitse Wehrmacht. En in haven IJmuiden waar schetsen worden gemaakt van onderzeeboot-loodsen. Maar ook over luchtafweeropstellingen, registratie van militaire voertuigen, schepen en vliegtuigen, troepenverplaatsingen en havenbewegingen,

Betekenis van hun inzet
In totaal 32 AC-rapporten bij de Intelligence, waarvan de meeste van de ID van Van Hattem. Daarmee tussen maart 1941- maart 1942 de belangrijkste in ons land werkzame spionagegroep (bron: Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog)

Arrestatie
In maart 1942 Van Hattem opgepakt Op 1 april 1942 werd Dolf gearresteerd. Op Dolfs kamer in het ouderlijk huis wordt belastend materiaal gevonden. Aantekeningen over de organisatie van de Inlichtingendienst en de administratie van de onkostenvergoeding van bankier Menten.

Dolf schijnt niet veel informatie prijs te geven want de overige Amsterdamse ID-leden worden pas na een maand opgepakt.


16 maanden Gevangenschap
Zeven maanden in Hotel Oranje in Scheveningen. Veel ontberingen, marteling en een maand in het donker. Laat niets los.

Op 17 november 1942 gaan Dolf, Jaap, Wim en Hugo naar de SD-gevangenis in Haaren (in de buurt van Vught). Ze moeten hun voorarrest uitzitten op de verdieping met andere gevangenen van de Inlichtingendiensten en van de Ordedienst. Het regime is hier iets minder heftig dan in Scheveningen. Daardoor is heel soms een beetje contact met ouders mogelijk (kleding wassen, soms levensmiddelen, boeken en geheime briefjes).

Op 12 en 13 mei 1943, dus bijna al een jaar gevangenschap, worden Dolf en de anderen voor hun proces overgebracht naar de Wehrmachts-gevangenis aan de Gansstraat in Utrecht.

Doodstraf
Op 17 mei staat Dolf met tweeënvijftig anderen terecht voor ‘Feindbegünstigung’ en sabotage. Op 24 mei zitten zij tegenover de krijgsraad om hun vonnis te horen. Han van Hattem zit op de voorste rij, het Amsterdamse groepje op de tweede rij. De toegewezen verdedigers waren nog feller dan de aanklagers.

Het wordt een harde slag: er vallen drieëntwintig doodvonnissen. Dolf Snijders, Jaap Strobos en Wim Kooijmans zitten daarbij. Aan het einde van de zitting staat Dolf plotseling op en roept “lang leve de Koningin, lang leve het vaderland”.

De ID-leden worden teruggebracht naar de gevangenis in Utrecht. Voor de terdoodveroordeelden bestaat de enige hoop in gratie. Ze dienen allen een gratieverzoek in. Na twee maanden, op 20 juli 1943 krijgen ze bericht: niemand van de Amsterdamse groep krijgt gratie.


Gefusilleerd op Leusderhei
Nog diezelfde dag wordt Dolf met 19 leden van de Inlichtingendienst, waaronder vrienden Jaap Strobos en Wim Kooijmans, geëxecuteerd op de Leusderheide. Herbegraven op Rusthof.

Ouders
De graven van zijn ouders, een zus en van broer met schoonzus liggen in de onmiddellijke omgeving: op Rusthof: blijvende nabijheid van het gezin.

Bronzen Kruis
Postume toekenning Bronzen Kruis: een militaire onderscheiding maar in bijzondere gevallen ook voor burgers indien hun optreden van speciale betekenis was voor de Nederlandse Staat. Zoals dat van Adolf.


Gedichten
In de dodencel schreef Dolf Snijders tussen 12 mei en 20 juli 1943 dit gedicht:

TER DOOD VEROORDEELD

Ik heb zooveel geleerd in deze maanden,
ik heb zoo veel gekregen bovendien
en kan daardoor het leven en de menschen,
nu met meer zin en zoo heel anders zien.

Ik heb het diep beleefd en nu begrepen,
in "Einzelhaft" van alles schier beroofd,
wat 't zeggen wil en hoe het kracht kan geven,
wanneer je diep en vast in God gelooft.

Dan vallen alle aardsche muizenissen
vèr van je, daar je zooveel dieper ziet,
en kan ik, ondanks alles toch nog dichten,
ja, zing van tijd tot tijd zelfs nog een lied.

En dat geeft kracht en moed als nooit te voren
voor alles, wat nog verder komen gaat
en ik aanvaard het met een groot vertrouwen
ondanks mijn "vroeger" ben ik niet te laat!

O God, heb dank voor wat Gij hebt gegeven,
blijf bij mij nabij en schenk mij ook die kracht,
tot 'k, wat van mij gevraagd wordt in dit leven,
met Uw hulp goed ten einde heb gebracht.




DOLF’S BEVRIJDING”
Gijsbertus Cornelius Snijders, vader van Dolf, schreef dit gedicht over zijn zoon:

Na zestien maanden van vernedering en lijden
Werd hij, door Gods genade, uit zijn leed bevrijd.
Toen kwam een einde aan zijn flink en dapper strijden
Aan ‘sHeeren hand trad hij in ’t Licht der Eeuwigheid

Hij heeft, voor wat hem ’t hoogste was, zijn jonge leven
Met overtuiging en vertrouwen afgestaan
Zoo is hij tot het einde ongeschokt gebleven
En is in ’t leven en den dood ons voorgegaan.

Hij vroeg ons: Weest niet bitter, wilt om mij niet treuren
Vertrouwt op Hem, want spoedig ben ik eeuwig vrij
De Heere zij geloof! Niets kan hem meer gebeuren
Hij is nu eind’lijk vrij, ja vrijer nog dan wij.

Gezin
Militaire familie (oudoom was van 1914-1918 Opperbevelhebber Nederlandse Land- en Zeemacht). Zelf niet in dienst vanwege een longziekte. Warme band tussen gezinsleden. Jongste in het gezin.Oudere broer en twee zussen. Vernoemd naar grootvader van moeders kant. Woont tijdens studie in ouderlijk huis aan Singel in Amsterdam.


(Voor-) opleiding
Hervormd Lyceum Amsterdam en Willem de Zwijger College, Bussum, HBS A. Adolf wilde naar officiersopleiding van de marechaussee, maar zag daarvan af omdat die onder nazi-invloed stond. Studeert Rechten in Amsterdam.


Vaderlandsliefde en vroomheid
Fel anti-Duits, wilde alles doen wat in zijn macht lag om zich tegen de vijand te verzetten. Door vaderlandsliefde en inzetbereidheid zoeken naar mogelijkheid om verzamelde inlichtingen naar Engeland gestuurd te krijgen. Houvast in zijn geloof. Komt ook tot uiting in zijn gedichten in gevangenschap


Inlichtingen Dienst groep Amsterdam
Komt bij Inlichtingen Dienst (ID) via schoolvriend Bib van Lanschot. Krijgt verzoek van Han van Hattem om een ID in Amsterdam op te zetten. Vraagt leeftijdgenoten Hugo Brandt Corstius, Wim Kooijmans en Jaap Strobos. Ze konden naast hun studie veel tijd aan het spioneren besteden en werden een beetje financieel ondersteund door bankier Emile Ernst Menten (1882) van de bank Pierson, Heldring & Pierson.


Wat deden de vier jonge mannen?
De Amsterdamse spionagegroep verzamelde militaire en strategische gegevens voor de Engelse geheime dienst, ten behoeve van luchtaanvallen van RAF. Bijvoorbeeld bij Fokker waar werd geproduceerd voor de Duitse Wehrmacht. En in haven IJmuiden waar schetsen worden gemaakt van onderzeeboot-loodsen. Maar ook over luchtafweeropstellingen, registratie van militaire voertuigen, schepen en vliegtuigen, troepenverplaatsingen en havenbewegingen,

Betekenis van hun werk
In totaal 32 AC-rapporten bij de Intelligence, waarvan de meeste van de ID van Van Hattem. Daarmee tussen maart 1941- maart 1942 de belangrijkste in ons land werkzame spionagegroep (bron: Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog)


Arrestatie
In maart 1942 Van Hattem opgepakt Op 1 april 1942 werd Dolf gearresteerd. Op Dolfs kamer in het ouderlijk huis wordt belastend materiaal gevonden. Aantekeningen over de organisatie van de Inlichtingendienst en de administratie van de onkostenvergoeding van bankier Menten.
Dolf schijnt niet veel informatie prijs te geven want de overige Amsterdamse ID-leden worden pas na een maand opgepakt.

16 maanden Gevangenschap
Zeven maanden in Hotel Oranje in Scheveningen. Veel ontberingen, marteling en een maand in het donker. Laat niets los.

Op 17 november 1942 gaan Dolf, Jaap, Wim en Hugo naar de SD-gevangenis in Haaren (in de buurt van Vught). Ze moeten hun voorarrest uitzitten op de verdieping met andere gevangenen van de Inlichtingendiensten en van de Ordedienst. Het regime is hier iets minder heftig dan in Scheveningen. Daardoor is heel soms een beetje contact met ouders mogelijk (kleding wassen, soms levensmiddelen, boeken en geheime briefjes).

Op 12 en 13 mei 1943, dus bijna al een jaar gevangenschap, worden Dolf en de anderen voor hun proces overgebracht naar de Wehrmachts-gevangenis aan de Gansstraat in Utrecht.

Doodstraf
Op 17 mei staat Dolf met tweeënvijftig anderen terecht voor ‘Feindbegünstigung’ en sabotage. Op 24 mei zitten zij tegenover de krijgsraad om hun vonnis te horen. Han van Hattem zit op de voorste rij, het Amsterdamse groepje op de tweede rij. De toegewezen verdedigers waren nog feller dan de aanklagers.

Het wordt een harde slag: er vallen drieëntwintig doodvonnissen. Dolf Snijders, Jaap Strobos en Wim Kooijmans zitten daarbij. Aan het einde van de zitting staat Dolf plotseling op en roept “lang leve de Koningin, lang leve het vaderland”.

De ID-leden worden teruggebracht naar de gevangenis in Utrecht. Voor de terdoodveroordeelden bestaat de enige hoop in gratie. Ze dienen allen een gratieverzoek in. Na twee maanden, op 20 juli 1943 krijgen ze bericht: niemand van de Amsterdamse groep krijgt gratie.

Gefusilleerd op Leusderhei
Nog diezelfde dag wordt Dolf met 19 leden van de Inlichtingendienst, waaronder vrienden Jaap Strobos en Wim Kooijmans, geëxecuteerd op de Leusderheide. Herbegraven op Rusthof.

Ouders
De graven van zijn ouders, een zus en van broer met schoonzus liggen in de onmiddellijke omgeving: op Rusthof: blijvende nabijheid van het gezin.

Bronzen Kruis
Postume toekenning Bronzen Kruis: een militaire onderscheiding maar in bijzondere gevallen ook voor burgers indien hun optreden van speciale betekenis was voor de Nederlandse Staat. Zoals dat van Adolf.


Gedichten
In de dodencel schreef Dolf Snijders tussen 12 mei en 20 juli 1943 dit gedicht:

TER DOOD VEROORDEELD

Ik heb zooveel geleerd in deze maanden,
ik heb zoo veel gekregen bovendien
en kan daardoor het leven en de menschen,
nu met meer zin en zoo heel anders zien.

Ik heb het diep beleefd en nu begrepen,
in "Einzelhaft" van alles schier beroofd,
wat 't zeggen wil en hoe het kracht kan geven,
wanneer je diep en vast in God gelooft.

Dan vallen alle aardsche muizenissen
vèr van je, daar je zooveel dieper ziet,
en kan ik, ondanks alles toch nog dichten,
ja, zing van tijd tot tijd zelfs nog een lied.

En dat geeft kracht en moed als nooit te voren
voor alles, wat nog verder komen gaat
en ik aanvaard het met een groot vertrouwen
ondanks mijn "vroeger" ben ik niet te laat!

O God, heb dank voor wat Gij hebt gegeven,
blijf bij mij nabij en schenk mij ook die kracht,
tot 'k, wat van mij gevraagd wordt in dit leven,
met Uw hulp goed ten einde heb gebracht.





DOLF’S BEVRIJDING”
Gijsbertus Cornelius Snijders, vader van Dolf, schreef dit gedicht over zijn zoon:

Na zestien maanden van vernedering en lijden
Werd hij, door Gods genade, uit zijn leed bevrijd.
Toen kwam een einde aan zijn flink en dapper strijden
Aan ‘sHeeren hand trad hij in ’t Licht der Eeuwigheid

Hij heeft, voor wat hem ’t hoogste was, zijn jonge leven
Met overtuiging en vertrouwen afgestaan
Zoo is hij tot het einde ongeschokt gebleven
En is in ’t leven en den dood ons voorgegaan.

Hij vroeg ons: Weest niet bitter, wilt om mij niet treuren
Vertrouwt op Hem, want spoedig ben ik eeuwig vrij
De Heere zij geloof! Niets kan hem meer gebeuren
Hij is nu eind’lijk vrij, ja vrijer nog dan wij.