Mijn oom is het oudste kind uit een groot gezin. Na hem kwamen nog 4 broers en 5 zussen. Ik heb mijn oom niet gekend, maar mijn moeder, zijn jongere zusje, vertelde me verhalen over hem. Naar goed gebruik was hij vernoemd naar zijn vader. Zijn ouders, mijn opa en oma, waren eenvoudige maar hardwerkende en liefdevolle mensen. Toen de oorlog uitbrak werd mijn oom te werk gesteld in Duitsland. Iets wat hij niet wilde en hij dook onder. Het moeten onzekere angstige tijden zijn geweest voor het gezin wat toen al bestond uit alle broers en zussen. Mijn oom is uiteindelijk verraden en werd richting Duitsland gestuurd. 

In Kiel is mijn oom overleden door een zwaar bombardement. Later is hij herbegraven op de begraafplaats waar hij nu ligt.

Het gemis, het verdriet is in het gezin nadien altijd voelbaar en aanwezig geweest. Mijn moeder was nog erg klein toen haar oudste broer werd herbegraven in Wouw. Toch kon ze zich het verdriet nog voor zich halen. Het heeft diepe littekens achtergelaten bij mijn opa en oma wat doorsijpelde naar hun kinderen toe.

Wij eren onze oom elk jaar door met Allerzielen een bloem op het graf te plaatsen. Opdat wij niet vergeten.