Op zondag 3 juli 1949 vertrekt een patrouille van 30 à 40 man uit het kampement Sapuran op Midden-Java. De patrouille van de 4e
compagnie van 425 B.I. staat onder leiding van de vaandrigs Van Eck en Kuiper. In patrouillegang – met 4 à 5 meter tussenruimte – loopt de lange sliert het veld in.… Het is ’s morgens na 9 uur als ze bij een kampong komen. Vaandrig Van Eck gaat met een paar man de kampong in. Als Van Eck met zijn mannen uit de kampong terugkomt (…) lopen ze verder. Opeens stopt de kop van de patrouille. Er is iets wat niet klopt. Ze staan op een driesprong. Op een meter of 50 van hen lopen mannen die daar niet thuishoren. Van Eck gaat er met vier man direct op af. Dan vallen de eerste schoten. Van Eck krijgt 2 kogels in zijn slaap, dwars door zijn Amerikaanse helm heen en is op slag dood. Vaandrig Kuiper schreeuwt dat vaandrig Van Eck direct moet worden teruggehaald. Dan roept soldaat Huub Scholten, ook slechts 21 jaar oud, dat hij niet mee kan, dat hij zelf gewond is. Met schrik zien de jongens dat zijn uniform rood is van het bloed. Hij heeft een schot in zijn knie ... Huub leeft nog als ze hem op een ladder binden (provisorische brancard), maar heeft ontzettend veel bloed verloren ... Ze moeten ca. 5 km terug naar het kampement. Als ze daar arriveren, blijkt Huub Scholten doodgebloed. Een jong leven ging zinloos verloren.