In de nacht van 21 op 22 juli 1943 werd Soerabaja voor het eerst gebombardeerd door geallieerde B-24 "Liberator" vliegtuigen uit Australie. Tijdens nachtelijke bombardementen werden deze vliegtuigen met Vuurpijlen vanaf de grond geleid naar doelen zoals de voor de Japanners strategisch belangrijke marinehaven, een logistiek knooppunt en basis voor Japanse en Duitse onderzeeboten. Deze gebeurtenis staat bekend als de Vuurpijlaffaire.

De Japanse bezetters waren hier totaal verrast en zochten naar de schuldigen van deze aanval. Ze kwamen al snel tot de conclusie dat er vanuit de bevolking lichtsignalen aan de geallieerden moeten zijn gegeven. Het vermoeden viel op een groep Molukkers, die voor de bezetting lid waren geweest van de luchtbeschermingsdienst (LBD) en werknemers van het Marine Etablissement Soerabaja.

Benedictus Sahertian en zijn broer Leonardus werden in de nacht van 25 op 26 december 1943 door de Kempeitai gearresteerd en gevangen genomen in de Kalisosok- of Werfstraatgevangenis in Soerabaja. De broers maakten deel uit van de verzetsgroep "Corsica", onder leiding van de gepensioneerde assistent-resident Nanne Halie. Deze verzetsgroep was de voortzetting van de verzetsgroep van KNIL-kapitein Willy Meelhuijsen met dezelfde naam "Corsica". Kapitein Meelhuijsen pleegde zelfmoord om de namen van zijn verzetsgroep niet te verraden.

Na onvoorstelbare martelingen werden de broers door de Japanse rechtbank ter dood veroordeeld. Benedictus Sahertian werd op 28 november 1944 in de djatibossen van Bodjonegoro geëxecuteerd, hoogstwaarschijnlijk onthoofd.

Zijn zusje Mariana Frederika Sahertian legde op 15 juni 1947 een verklaring af tegenover de Federatie Illegale Werkers in Indië (FIWI), zie bijlage.

De familie van Benedictus Sahertian heeft het Verzetskruis Oost-Azië (VOA) noch enige andere vorm van erkenning gekregen voor zijn verzetsdaden.