Vanaf 17 oktober 1945 werden (Indo-)Europeanen door het Republikeinse leger TRI opgepakt, waarbij oudere jongens en mannen uit Batoe e.o. in eerste instantie opgesloten werden in Huize Johny Boy (interneringskamp Poenten) en vrouwen, oudere mannen en kinderen in woningen ernaast. Vanaf dit tijdstip tot aan de evacuatie in juli 1946 werden deze personen om onopgehelderde redenen van het ene naar het andere interneringskamp kamp in Batoe verplaatst. Andere kampen in Batoe waren Batoe-Songgoriti, Batoe Temas (TBC-sanatorium), Batoe Villa Van Nijland en Batoe Zusterschool.

Situatie in de kampen
Op last van Indonesische autoriteiten mocht in het begin aan geïnterneerden geen geneesmiddelen verstrekt worden. Eerst na enige maanden kwam daarin verandering.
Water: Moest soms op 1,5 km van de kampen gehaald worden.
Voedsel: Was onvoldoende, sommigen kregen zelfs geen ontbijt. Er was sprake van ondervoeding (2x 200 gram rijst met wat sajoer, tempeh per dag).
Sanitair: Was voor de geïnterneerden in slechte staat en onvoldoende, een open goot.
Medische zorg: Was zeer slecht, de Indonesische kamparts Dr. Tresoelo deed niets. Vanwege medicijnengebrek schreef de Duitse dokter Michaelis Norit voor als eenheidsmedicijn! Sommige TBC patiënten moesten toch kampwerk doen.

De kampbevolking werd geboycot: eten en drinken waren soms niet meer verkrijgbaar. Er vonden huiszoekingen van gewapende pemoeda’s plaats. De dames Sporrie en Majenius uit Poenten werden door extremisten gekidnapt en sindsdien vermist.

Begin februari 1946 vond er grote schoonmaak plaats in verband met het aangekondigde visite bezoek van het Internationaal Rode Kruis IRK op 13 februari. Daarna verbeterde de kampsituatie hoegenaamd niet. Op 13 september 1946 was er een tweede visitatiebezoek van het IRK.

Minstens 21 personen stierven in deze kampen. Hun doodskisten moesten lopend naar de op 6 km gelegen Europese begraafplaats worden gebracht. Overlijdensgevallen dienen ook te worden toegeschreven aan het onvoldoende verlenen van geneeskundige hulp door de kampleiding. Voedselverstrekking was in het algemeen onvoldoende. Mensen stierven aan ondervoeding.

Johannes Provoost was één van de slachtoffers in Batoe. Hij stierf aan dysenterie opgelopen in het interneringskamp. Dysenterie is een typische kampziekte en wordt veelal veroorzaakt door slechte hygienische omstandigheden. Deze kampen worden door de onderzoeker M.C. van Delden ook “Beschermingskampen” genoemd!

Zijn overlijdensakte werd relatief kort na zijn dood in 1946 reglementair in de Registers van de Burgerlijke Stand te Batavia/Jakarta ingeschreven onder nummer 8354.